بياريد اين از امّت من ست و از آن من ست ! فرمان آيد : أي محمّد ! تو نمىدانى بعد تو ايشان با قرآن و فرزندان تو خلاف فرمان تو كرده‌اند ، و بجاى ودّ و مودّت ، بغض و عداوت كرده‌اند . پس بگويم من : أي فرشتگان از من اين مرد را دور تر بريد ، و المأمور بمتابعته لا يصير تبعا و المندوب إلى إمامته لا يصير مأموما ، كلّ علم و كلّ قول دلّ على مخالفة النبىّ صلى اللَّه عليه و سلّم فهو زندقة و شيطنة . پس هر كه با قرآن و فرزندان رسول تمسّك ندارد اگر چه علم أوّلين و آخرين بخواند چون كتابى ست و اگر زهد كند مانند راهب ست ، و فرداى قيامت او را برو اندازند در دوزخ . كذا فى « دستور الحقايق » و « الأربعين فى ( عن . ظ ) الأربعين » . فى « الزّاهدى » : فى « مجمع الأخبار » عند قوله تعالى : فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ ؛ أنّ اللَّه تعالى خلق الأنبياء من أشجار شتّى و خلقنى و عليّا من شجرة واحدة ، أنا أصلها ، و علىّ فرعها ، و الحسنان ثمارها ، و أولادهما أغصانها ، و شيعتهم أوراقها . فمن تعلّق بغصن من أغصانها نجا و من زاغ عنها هوى و غوى ، و لو كان عبدا عبد اللَّه تعالى بين الصّفا و المروة ألف عام ثم ألف عام حتّى يصير كالشّنّ البالى لم يدرك محبّتنا فأكبه اللَّه على منخريه ! ثمّ تلا هذه الآية : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى حاصله : مصطفى فرموده صلعم : خداوند تعالى مرا و على را از يك درخت آفريده « من كنت مولاه فعلى مولاه » شاهد اين مقاله است ؛ من أصلم و على فرع ست ، لا جرم بيعت ايمان أصل باشد و بيعت توبه فرع و فرزندان من ميوهء آن درخت‌اند ، هر كه تمسّك كند و چنگ محكم بشاخ آن درخت زند نجات يابد ، و هر كه بلخشيد فرود افتاد و بى راه شد اگر چه باشد بندهء كه پرستيده ست خداى را هزار اندر هزار سال در ميان صفا و مروه تا آنكه شده چون مشك خشك كهنه ؛ در نيافته است دوستى ما را ، وَ ما كانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكاءً وَ تَصْدِيَةً ، آن نماز نيست آوازيست كه از ميان دو لب چون آواز سر ناى بيرون مىآرد و دستك مىزند و چون فردا برخيزد بر روى اندازد خداوند تعالى او را در دوزخ بر هر دو پرهء بينى . عزيز من ! هشيار باش شيطان رهزن ترا ره مىزند و از سادات كم اعتقاد مىكند ، بايد كه اعتقاد بر قرآن